Villarreal CF

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Villarreal CF
Pełna nazwa

Villarreal Club de Fútbol, S.A.D.

Przydomek

El Submarino Amarillo (Żółta Łódź Podwodna)

Barwy

    
żółte

Data założenia

10 marca 1923
jako Club Deportivo Villarreal
25 sierpnia 1947
jako Club Atlético Foghetecaz

Debiut w najwyższej lidze

31 sierpnia 1998
Real Madryt 4:1 Villarreal CF[1]

Liga

Primera División

Państwo

 Hiszpania

Wspólnota autonomiczna

 Walencja

Siedziba

Vila-real

Adres

Avenida B. Ibáńez 2, 12540 Vila-real

Stadion

Estadio de la Cerámica

Sponsor techniczny

Joma

Prezes

Fernando Roig Alfonso

Trener

Quique Setién

Asystent trenera

Imanol Idiákez

Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Trzeci
strój
Strona internetowa

Villarreal Club de Fútbol (wym. [biʎareˈal ˈkluβ ðe ˈfuðβol], kat. Vila-real Club de Futbol) – hiszpański klub piłkarski z siedzibą w Vila-real, założony 10 marca 1923 pod nazwą Club Deportivo Villarreal, od sezonu 2013/2014 występujący w Primera División. Wicemistrz Hiszpanii 2007/08. Zwycięzca Ligi Europy w sezonie 2020/2021.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Klub utworzono 10 marca 1923 w Vila-real. Pierwszą radę dyrektorów powołał José Calduch Almela, którego wybrano prezesem. Pracownikiem bankowym został Jose Mart, administratorem poczty – Carlos Calatayud, skarbnikiem – Juan Bebot, a zarząd tworzyli: Alfonso Saera, Manuel Calduch, Pascual Arrufat Catal á, Vicente Cabedo Meseguer i Manuel Amorós Fortun.

Jedna z pierwszych decyzji nowej rady dyrektorów było wynajęcie stadionu, co kosztowało 60 peso na miesiąc. Ustalono także ceny wejściówek. Cena biletu dla dorosłych wynosiła 0,5 peso, dla dzieci po połowie. Kobiety wchodziły za darmo. Postanowiono też zakupić pierwsze stroje. Koszulki były białe, natomiast spodenki i getry czarne. Były to pierwsze barwy klubowe Villarreal i pozostały one do 1946 r., gdy zostały zamienione na żółto-niebieskie, obowiązujące do czasów obecnych.

Inauguracja boiska Villarreal nastąpiła 17 czerwca 1923 w meczu pomiędzy CD Castellón i Cervantes, dwiema drużynami z prowincji Castellón. Pierwszy mecz na swoim nowym boisku Villarreal CF zagrał 21 października 1923, również z CD Castellón.

Z końcem hiszpańskiej wojny domowej, piłka nożna wróciła na El Madrigal. Od 1939 r. do 1950 r. Villarreal zagrał w 2. lidze regionalnej, w której zespoły należały do trzech różnych grup. W sezonie 1950/51 piłkarzom Villarreal udało się zająć miejsce premiowane awansem do pierwszej ligi regionalnej. Villarreal grał w tej lidze od 1952 r. do 1956 r. Zespół zakończył rozgrywki na 7 pozycji, dwa razy na 4 oraz raz na 1 miejscu. Sukces odniesiony w sezonie 1955/56 pozwolił piłkarzom Villarreal zagrać w 3. lidze. Jednak w sezonie 1960/61 zespół musiał powrócić do niższej ligi.

Lata 60., 70. i 80.[edytuj | edytuj kod]

Lata 60. Villarreal zaczął grą w 1. lidze regionalnej. Przez pierwsze dwa lata, zespół był daleko od awansu. Lecz przyszedł sezon 1966/67, w którym to Villarreal zajął 3. miejsce i awansował wyżej. Od tego czasu Villarreal dobrze radził sobie w 3. lidze, a w 1970 r. udało się zdobyć mistrzostwo, co dało awans do 2. ligi. Lata 70. nie były dla Villarreal dobrą dekadą. W sezonie 1970/71 piłkarze Villarrealu zajęli 17. miejsce i powrócili do 3. ligi. W sezonie 1975/76 spadli do ligi regionalnej, lecz na szczęście szybko zdołali awansować. W 1982 r. Hiszpania organizowała piłkarskie mistrzostwa świata, a Villarreal próbował ustabilizować się w lidze. Początkowo grał w 3. lidze, jednak w sezonie 1986/87 sięgnął po awans do wyższej ligi. Dwa lata później powrócił do 3. ligi.

Lata 90.[edytuj | edytuj kod]

Lata 90. rozpoczęły się od awansu Villarrealu do wyższej ligi. Ekipa z El Madrigal była typową drużyną środka tabeli. Jednakże w sezonie 1997/98 piłkarzom Villarreal udało się zdobyć 4. miejsce i wywalczyć awans do Primera División. W barażach o pierwszą ligę, rywalem Villarreal był zespół Sociedad Deportiva Compostela. Pierwszy mecz grano na El Madrigal. Padł wynik 0:0. W meczu rewanżowym również padł remis, jednakże 1:1 co dało awans graczom Villareal, którzy pierwszy raz awansowali do najwyższej klasy rozgrywkowej. W pierwszym meczu Villarrealu w Primera División przeciwnikiem był wielki Real Madryt. Tydzień później piłkarze zmierzyli się z Celtą Vigo na El Madrigal. Wkrótce potem drużyna Villarreal spadła do 2. ligi. W sezonie 1999/00 zajęli 3. pozycję w 2 lidze i ponownie awansowali do Primera División, gdzie grają do dziś.

XXI wiek[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 2004/05 drużyna zajęła 3. miejsce. Był to znak nadchodzących lepszych czasów. Do tego sukcesu najbardziej przyczyniła się dwójka piłkarzy z Ameryki Płd. – Juan Román Riquelme i Diego Forlán. Pierwszy z nich zdobył 10 goli i zaliczył 15 asyst, natomiast Forlán został królem strzelców i odebrał złotego buta. Nie można pominąć także pozostałych piłkarzy, chociażby José Mari, Marcos Senna i innych, którzy stworzyli mocny zespół. W sezonie 2007/08 Villarreal wywalczyło wicemistrzostwo kraju, zajmując drugą pozycję w lidze zostawiając daleko w tyle przewagą punktową Barcelonę, Atletico oraz Sevillę, żółta łódź podwodna awansowała bezpośrednio do finałów LM, był to największy ich sukces odniesiony w lidze.

W 2003 r. Villareal zdobył pierwsze europejskie trofeum – Puchar Intertoto i tym samym zakwalifikował się do Pucharu UEFA. W sezonie 2003/04 Villarreal doszedł do półfinału Pucharu UEFA, by przegrać z rodakami i końcowymi mistrzami Valencia CF. W 2004 r. wygrali Puchar Intertoto powtórnie, po raz drugi kwalifikując się do Pucharu UEFA, gdzie polegli w ćwierćfinale z AZ Alkmaar. Ten sam sezon Villarreal skończył La Ligę na trzecim miejscu, zdobywając ich pierwszy bezpośredni awans do Ligi Mistrzów. Sezon 2005/2006 przyniósł klubowi europejskie sukcesy w Lidze Mistrzów. W kwalifikacjach Villarreal podjął Everton F.C., którego bez problemów wyeliminował. W fazie grupowej Villarreal dostał się do tej samej grupy, co mistrz Portugalii SL Benfica, Lille OSC i Manchester United F.C. Villarreal dwukrotnie zwyciężył (1:0 przeciw Benfice na wyjeździe oraz z Lille u siebie) i zdobył dodatkowo cztery remisy, w tym dwa bezbramkowe z Manchesterem United. Hiszpański klub awansował do 1/8 finału Ligi Mistrzów, by pokonać tam Rangers F.C. Następnie „El Submarino Amarillo” wyeliminowali Inter Mediolan w ćwierćfinale Ligi Mistrzów. W półfinale Villarreal nie poradził sobie z Arsenalem, chociaż losy awansu ważyły się do ostatnich minut rewanżowego meczu. Ostatecznie Arsenal wygrał dwumecz 1:0, a jego bramkarz, Jens Lehmann, obronił rzut karny wykonywany przez Juana Romána Riquelme w doliczonym czasie gry.

W sezonie 2011/12 Villarreal zagrał w rundzie kwalifikacyjnej Ligi Mistrzów. Pokonał tam w dwumeczu Odense 3-1. W fazie grupowej klub zajął ostatnie miejsce nie zdobywając żadnego punktu. W tej grupie znajdowały się drużyny takie jak: Manchester City, SSC Napoli i Bayern Monachium.

13 maja 2012 Villarreal po przegranej u siebie z Atlético Madryt, po 12 latach gry na najwyższym poziomie rozgrywkowym, spadł do Segunda División[2]. Po roku spędzonym w 2. lidze, w czerwcu 2013 zajmując drugie miejsce w tabeli Villarreal powrócił do Primera División[3].

W sezonie 2013/14 klub zajął 6. miejsce, co pozwoliło mu wziąć udział w rundzie play-off Ligi Europy 2014/15. W dwumeczu z FK Astana padł wynik 7:0, co dało awans do Ligi Europy. W grupie trafili na Apollon Limassol, FC Zürich oraz Borussię Mönchengladbach. W grupie zdobyli 11 punktów, zajmując 2. miejsce, które dały im awans do 1/16 finału. Tam zespół trafił na FC Salzburg. W meczu na Camp El Madrigal padł wynik 2:1 dla Villarrealu. W Salzburgu zespół wygrał 3:1 i awansował do 1/8 finału. Tam Villarreal trafił na swojego krajowego rywala, Sevillę FC. Na El Madrigal padł wynik 3:1 dla Sevilli. Na wyjeździe zespół zagrał niewiele lepiej i przegrał 2:1, tym samym odpadając z Ligi Europy. W sezonie 2014/15 klub zajął szóste miejsce w lidze hiszpańskiej, mimo dużej ilości kontuzjowanych graczy i słabych wyników pod koniec sezonu. 6. miejsce premiowało awansem do 3. rundy kwalifikacyjnej LE, ale w związku z wygraniem przez Sevillę Ligi Europy i grę w następnym sezonie w Lidze Mistrzów, Villarreal został przeniesiony do fazy grupowej. Trafił w niej na Viktorię Pilzno, Rapid Wiedeń i Dinamo Mińsk. Klub zajął drugie miejsce w grupie, mając 13 punktów i ulegając dwoma punktami Rapidowi. W 1/16 klub trafił na włoskie SSC Napoli. Sezon 2020/21 okazał się historyczny, bowiem Villareal pomimo zajęcia 7. miejsca w LaLiga został zwycięzcą Ligi Europy pokonując w finale (1:1) Manchester United po serii rzutów karnych 11:10[4].

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Krajowe:

Europejskie:

Obecny skład[edytuj | edytuj kod]

Stan na 25 stycznia 2023[5]

Nr Poz. Piłkarz
1 BR Hiszpania Pepe Reina
2 OB Hiszpania Kiko Femenía
3 OB Hiszpania Raúl Albiol
4 OB Hiszpania Pau Torres
5 PO Hiszpania Jorge Cuenca
6 PO Francja Étienne Capoue
7 NA Hiszpania Gerard Moreno
8 OB Argentyna Juan Foyth
10 PO Hiszpania Dani Parejo
11 NA Nigeria Samuel Chukwueze
12 OB Kolumbia Johan Mojica
14 PO Hiszpania Manu Trigueros
Nr Poz. Piłkarz
15 NA Senegal Nicolas Jackson
16 PO Hiszpania Álex Baena
17 PO Argentyna Giovani Lo Celso
18 OB Hiszpania Alberto Moreno
19 PO Francja Francis Coquelin
20 PO Hiszpania Manu Morlanes
21 PO Hiszpania Yeremi Pino
22 NA Hiszpania José Luis Morales
23 OB Algieria Aïssa Mandi
24 PO Hiszpania Alfonso Pedraza
35 BR Dania Filip Jörgensen

Piłkarze na wypożyczeniu[edytuj | edytuj kod]

Nr Poz. Piłkarz
PO Hiszpania Iván Martín (w Girona FC do 30 czerwca 2023)
PO Hiszpania Vicente Iborra (w Levante UD do 30 czerwca 2023)
NA Senegal Boulaye Dia (w US Salernitana 1919 do 30 czerwca 2023)
NA Holandia Arnaut Danjuma (w Tottenham Hotspur F.C. do 30 czerwca 2023)

Szkoleniowcy[edytuj | edytuj kod]

* Hiszpania Julio Raúl González (1990–1991)

Najlepsi strzelcy klubu w poszczególnych sezonach[edytuj | edytuj kod]

* Rumunia 1998-99: Gheorghe Craioveanu – 13 (goli)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Real Madrid - Villarreal (4 - 1) 31/08/1998, bdfutbol.com [dostęp 2021-02-08] (hiszp.).
  2. Falcao goal sends Yellow Submarine spiraling into Segunda Division. goal.com. [dostęp 2013-10-06]. (ang.).
  3. Villarreal secure La Liga return. fifa.com. [dostęp 2013-10-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (3 grudnia 2013)]. (ang.).
  4. Villarreal CF zwycięzcą Ligi Europy. Niezapomniany finał w Gdańsku, tvp.info [dostęp 2021-05-28] (pol.).
  5. Plantilla, villarrealcf.es [dostęp 2022-02-23] (ang. • kat. • hiszp.).

Europejskie puchary[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]