Zbigniew Romaszewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Zbigniew Romaszewski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

2 stycznia 1940
Warszawa

Data i miejsce śmierci

13 lutego 2014
Warszawa

Wicemarszałek Senatu VII kadencji
Okres

od 28 listopada 2007
do 7 listopada 2011

Przynależność polityczna

Prawo i Sprawiedliwość

Odznaczenia
Order Orła Białego Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu „Za Zasługi dla Litwy” Krzyż Wielki Orderu Zasługi (Portugalia)
Zbigniew Romaszewski (trzeci z lewej) na przedpremierowym pokazie filmu dokumentalnego Generał polskich nadziei... Władysław Anders 1892–1970 (2007). Obok Irena Anders i Maria Kaczyńska
Zbigniew Romaszewski podczas konferencji Wspólna Polityka Rolna 2014–2020 w Senacie RP (2011)
Podczas uroczystości podpisania przez marszałka Senatu Bogdana Borusewicza ustawy upoważniającej prezydenta do ratyfikacji Traktatu lizbońskiego (2008)
Msza żałobna Zbigniewa Romaszewskiego w bazylice archikatedralnej św. Jana Chrzciciela w Warszawie (2014)
Pogrzeb Zbigniewa Romaszewskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (2014)
Grób Zbigniewa Romaszewskiego
Skwer Zbigniewa Romaszewskiego w Krakowie

Zbigniew Jan Romaszewski (ur. 2 stycznia 1940 w Warszawie, zm. 13 lutego 2014 tamże[1]) – polski polityk, działacz opozycji w okresie PRL, doktor nauk fizycznych. W latach 1989–2011 senator I, II, III, IV, V, VI i VII kadencji, w latach 2007–2011 wicemarszałek Senatu VII kadencji, członek Trybunału Stanu. Kawaler Orderu Orła Białego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość i wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w trakcie II wojny światowej; jako prawdopodobną datę urodzenia wskazywał 12 grudnia 1939 (mimo odmiennego zapisu w dokumentach)[2]. Rodzina ze strony ojca, Józefa Romaszewskiego, wywodziła się z drobnej szlachty spod Grodna, zaś ze strony matki, Zofii z domu Šipka, pochodziła ze słowackiego Martina. Jego rodzice byli warszawskimi kupcami, prowadzili sklep[3]. Powstanie warszawskie rodzina przeżyła na Starym Mieście. Po kapitulacji Niemcy wywieźli ich do Groß-Rosen. Stamtąd Zbigniew Romaszewski wraz z matką trafił do obozu pracy w Turyngii, babka i ciotka zostały zesłane do Ravensbrück, a ojciec do Sachsenhausen, skąd już nie powrócił. Okoliczności jego śmierci nie zostały ustalone[3].

Do Warszawy Zbigniew Romaszewski powrócił w 1945. Uczęszczał do szkoły podstawowej na Szmulkach. Maturę zdał w 1957 w XX Liceum Ogólnokształcącym im. Bolesława Chrobrego. W 1955 w szkole średniej wstąpił do koła Związku Młodzieży Polskiej, które w 1956 rozwiązano. W październiku 1956 uczestniczył w zjeździe założycielskim marksistowskiego Rewolucyjnego Związku Młodzieży, na którym poznał swoją przyszłą żonę Zofię[3].

Ukończył studia z zakresu fizyki na Uniwersytecie Warszawskim (1964). W 1968 przebywał w Moskwie na rocznym stażu w Instytucie Fizycznym, podczas którego poznał Andrieja Sacharowa[4]. Doktoryzował się w Instytucie Fizyki PAN w październiku 1980. W jednostce tej pracował do czerwca 1981, po czym przeszedł na urlop bezpłatny w związku z działalnością związkową[5].

Działalność opozycyjna w PRL[edytuj | edytuj kod]

Od drugiej połowy lat 60. zaangażowany w działalność opozycyjną. W 1967 wraz z żoną Zofią zbierał podpisy pod petycją pracowników naukowych w obronie Adama Michnika. Po wydarzeniach marcowych z 1968 w mieszkaniu Romaszewskich odbywały się dyskusje polityczne, na które zapraszano m.in. Ludwika Cohna, Edwarda Lipińskiego, Jana Nepomucena Millera oraz Marię Ossowską.

Po protestach robotniczych w Radomiu i Ursusie z czerwca 1976 uczestniczył w organizowanej przez Komitet Obrony Robotników akcji pomocy represjonowanym. Od 1977 był członkiem Komitetu Samoobrony Społecznej „KOR”. Wraz z żoną kierował Biurem Interwencyjnym KSS „KOR”, rejestrującym przypadki łamania praw człowieka i niosące ofiarom bezprawia pomoc prawną i materialną. Na przełomie 1979 i 1980 zakładał Komitet Helsiński, organizację nadzorującą wprowadzanie w życie postanowień KBWE. Pod jego redakcją Komitet Helsiński opublikował Raport Madrycki, omawiający stan przestrzegania praw człowieka w PRL, w oparciu o konkretne, zarejestrowane przez Biuro Interwencji, przypadki łamania prawa.

W latach 1980–1981 kierował Komisją Interwencji i Praworządności NSZZ „Solidarność”, został wybrany do prezydium zarządu Regionu Mazowsze związku, a następnie do Komisji Krajowej. Był wielokrotnie zatrzymywany przez funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa. Wraz z Zenobią Łukaszewicz zredagował książkę Czerwiec 1976. Radom. Doniesienie o przestępstwie (1981).

W stanie wojennym ukrywał się, będąc poszukiwanym. W broszurze Sierpień 1980 – Grudzień 1981 – co dalej?, opublikowanej w marcu 1982, sformułował program scentralizowanego oporu, opowiadając się za powstaniem ośrodka kierowniczego podziemnej „Solidarności”. W tym czasie zorganizował podziemne Radio „Solidarność”. Pierwszą audycję nadano 12 kwietnia 1982 w Warszawie. 8 maja tego samego roku razem ze Zbigniewem Bujakiem, Zbigniewem Janasem i Wiktorem Kulerskim powołał tajną Regionalną Komisję Wykonawczą NSZZ „Solidarność” Region Mazowsze. 29 sierpnia 1982 został aresztowany i sądzony w dwóch kolejnych procesach przeciwko twórcom Radia „Solidarność” i działaczom KSS KOR, następnie więziony od 1982 do 1984[6]. Został wtedy objęty opieką Amnesty International jako więzień sumienia.

Był głównym organizatorem Tygodnia Więźnia Politycznego, który miał miejsce w dniach 3–10 listopada 1985. W tym samym roku wraz z żoną powołał Polski Fundusz Praworządności i został jego prezesem. Od grudnia 1986 kierował stworzoną w podziemiu Komisją Interwencji i Praworządności NSZZ „Solidarność”, która zajmowała się dokumentowaniem przypadków represji i pomocą ofiarom. W 1988 współorganizował jawną, nielegalną I Międzynarodową Konferencję Praw Człowieka w kościele w Mistrzejowicach w Nowej Hucie. Przed obradami Okrągłego Stołu napisał broszurę Minimalizm radykalny. Propozycje programowe dla NSZZ „Solidarność”. W obradach Okrągłego Stołu pracował w podzespole ds. reformy państwa i sądów.

III Rzeczpospolita[edytuj | edytuj kod]

Od lipca 1989 do listopada 2011 nieprzerwanie zasiadał w Senacie RP, był wybierany kolejno jako kandydat bezpartyjny z rekomendacji Komitetu Obywatelskiego (1989), jako kandydat niezależny (1991), a następnie z ramienia NSZZ „Solidarność” (1993), Ruchu Odbudowy Polski (1997), Bloku Senat 2001 (2001) oraz Prawa i Sprawiedliwości (2005, 2007).

W Senacie I, II, IV i VI kadencji przewodniczył Komisji Praw Człowieka i Praworządności. Był też w różnych kadencjach członkiem następujących komisji: Regulaminowej i Spraw Senatorskich, Obrony Narodowej, Nadzwyczajnej do spraw górnictwa, Nadzwyczajnej do spraw integracji europejskiej, Gospodarki Narodowej, Nadzwyczajnej do spraw inicjatywy ustawodawczej w sprawie zmiany przepisów o obywatelstwie polskim, Spraw Zagranicznych i Integracji Europejskiej, Regulaminowej, Etyki i Spraw Senatorskich oraz Ustawodawstwa i Praworządności.

Od maja do czerwca 1992 był prezesem Komitetu do spraw Radia i Telewizji „Polskie Radio i Telewizja”. W 1998 założył Fundację Obrony Praw Człowieka, która w 50. rocznicę uchwalenia Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka zorganizowała w Warszawie III Międzynarodową Konferencję Praw Człowieka.

W wyborach parlamentarnych w 2001 zdobył mandat senatorski po raz piąty, uzyskując 284 374 głosów (38,98% ogółu głosów ważnych). W 2003 organizował nowe ugrupowanie pod nazwą Suwerenność-Praca-Sprawiedliwość, które nie podjęło jednak szerszej działalności. W wyborach parlamentarnych w 2005 po raz szósty wszedł do Senatu, otrzymując 326 442 głosy (42,92%). Następnie jego partia SPS została rozwiązana, po czym pozostał formalnie bezpartyjny. W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz siódmy uzyskał mandat senatorski, otrzymując 330 396 głosów (28,87%). 28 listopada 2007 został wybrany na wicemarszałka Senatu. 15 lutego 2010 zrezygnował z członkostwa w KP Prawa i Sprawiedliwości, jednak 8 lipca tego samego roku powrócił do klubu[7]. W 2011 wszedł w skład rady Stowarzyszenia Solidarni 2010[8].

W wyborach parlamentarnych w tym samym roku nie uzyskał reelekcji, przegrywając z Markiem Borowskim. W 2011 Sejm wybrał go na członka Trybunału Stanu.

W 2013 sąd uwzględnił jego wniosek o zadośćuczynienie i odszkodowanie za okres uwięzienia w okresie PRL, zasądzając łącznie 240 tys. zł[9]. Spotkało się to z negatywną oceną części przedstawicieli dawnej opozycji antykomunistycznej, w tym Lecha Wałęsy[10], Waldemara Kuczyńskiego[11] i Grzegorza Schetyny[12].

W 2014 był współzałożycielem Komitetu Obywatelskiego Solidarności z Ukrainą (KOSzU)[13].

Zmarł 13 lutego 2014 w wyniku udaru niedokrwiennego mózgu[14]. 20 lutego 2014, po nabożeństwie żałobnym w stołecznej bazylice archikatedralnej św. Jana Chrzciciela, został pochowany z ceremoniałem wojskowym w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach[15][16] (kwatera A2-Aleja Zasłuzonych-10)[17].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jego żoną od 1960 była Zofia Romaszewska[18], z którą miał córkę Agnieszkę Romaszewską-Guzy[18].

Odznaczenia, wyróżnienia i upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia

9 listopada 2011 został odznaczony przez prezydenta Bronisława Komorowskiego Orderem Orła Białego[19]; uroczystość wręczenia orderu odbyła się następnego dnia[20].

Zarządzeniem prezydenta RP na uchodźstwie Ryszarda Kaczorowskiego z 11 listopada 1990 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[21].

W 2007 nadano mu Krzyż Komandorski Orderu „Za Zasługi dla Litwy”[22][23]. W 2008 otrzymał portugalski Krzyż Wielki Orderu Zasługi[24]. Pośmiertnie w 2014 został odznaczony Orderem „Honor Narodu” Czeczeńskiej Republiki Iczkerii[25].

Nagrody i wyróżnienia

W 2013 otrzymał tytuł honorowego obywatela m.st. Warszawy[26]. Ponadto wyróżniany odznaczeniami prywatnymi (m.in. Krzyżem Solidarności Walczącej[27]).

W 1987 Zbigniew i Zofia Romaszewscy otrzymali Nagrodę Praw Człowieka Fundacji Aurora działającej przy Uniwersytecie Stanforda w Kalifornii, zaś w 2006 zostali uhonorowani nagrodą Kustosz Pamięci Narodowej[28].

Upamiętnienie

W 2014 jego imieniem nazwano salę nr 176 w budynku Senatu[29]. Imieniem Zbigniewa Romaszewskiego nazwano także rondo w Siedlcach[30], aleję w Radomiu oraz ulice w Warszawie (na Bielanach)[31] i Tarnowie Podgórnym[32], a także skwer w Krakowie[33].

Po śmierci Zbigniewa Romaszewskiego, decyzją jego żony i córki, przyznane mu odznaczenia przekazano do Archiwum Senatu, a dokumenty związane z jego działalnością polityczną, społeczną i naukową trafiły do Archiwum Akt Nowych[34].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zbigniew Romaszewski nie żyje. rp.pl, 13 lutego 2014. [dostęp 2014-02-13].
  2. Będę jak starszy pan z KOR-u. romaszewski.pl, 17 października 2011. [dostęp 2023-06-20].
  3. a b c Piotr Skwieciński: Romaszewscy. Autobiografia. Warszawa: Trzecia Strona, 2014, s. 18–22. ISBN 978-83-64526-04-6.
  4. Niechciany marszałek. onet.pl, 13 listopada 2007. [dostęp 2021-03-11].
  5. Romaszewski wygrał: dostanie 240 tys. za dwa lata więzienia w PRL. fronda.pl, 12 stycznia 2013. [dostęp 2013-01-12].
  6. Aresztowanie Z. Romaszewskiego. „Nowiny”. nr 171, s. 2, 1 września 1982. [dostęp 2017-08-12]. 
  7. Romaszewski wrócił do klubu PiS. money.pl, 12 lipca 2010. [dostęp 2020-05-17].
  8. Do Solidarnych po Walnym Zgromadzeniu. solidarni2010.pl, 12 września 2011. [dostęp 2012-01-22].
  9. 240 tys. zł dla Romaszewskiego za dwa lata więzienia w PRL. tvn24.pl, 11 stycznia 2013. [dostęp 2018-12-23].
  10. Romaszewski dostał 240 tys. za więzienie w PRL. Lech Wałęsa: Jak senator może się domagać pieniędzy za opozycję?. natemat.pl, 15 stycznia 2013. [dostęp 2018-12-23].
  11. Zbigniew Romaszewski dostanie gigantyczne odszkodowanie za 2 lata więzienia. wp.pl, 16 stycznia 2013. [dostęp 2018-12-23].
  12. Grzegorz Schetyna o Romaszewskim: mój brat był internowany. Nie wziąłby za to złotówki od Polski. wp.pl, 23 stycznia 2013. [dostęp 2018-12-23].
  13. Komitet Obywatelski Solidarności z Ukrainą (KOSzU). KOSzU. [dostęp 2014-02-13].
  14. Zbigniew Romaszewski nie żyje. Słynny opozycjonista, senator PiS, miał 74 lata. gazeta.pl, 13 lutego 2014. [dostęp 2014-12-05].
  15. Ks. Sikorski: Romaszewski miał patriotyczne serce. polskieradio.pl, 20 lutego 2014. [dostęp 2014-02-20].
  16. Zbigniew Romaszewski spoczął na wojskowych Powązkach. tvp.pl, 20 lutego 2014. [dostęp 2014-02-20].
  17. Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze. cmentarzekomunalne.com.pl. [dostęp 2020-03-08].
  18. a b Mariusz Majewski: Historia nie tylko rodzinna. gosc.pl, 18 grudnia 2014. [dostęp 2023-06-20].
  19. M.P. z 2012 r. poz. 329
  20. Ordery z okazji Święta Niepodległości. prezydent.pl, 10 listopada 2011. [dostęp 2011-11-10].
  21. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski z dnia 11 listopada 1990 roku. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”. nr 4, s. 60, 20 grudnia 1990. [dostęp 2017-10-11]. 
  22. Zbigniew Romaszewski. Ordinas „Už nuopelnus Lietuvai” Komandoro kryžius. adamkus.lt. [dostęp 2018-03-29]. (lit.).
  23. Sprawy międzynarodowe. senat.gov.pl, 17 lutego 2008. [dostęp 2018-03-29].
  24. Chancelaria das Ordens Honoríficas Portuguesas. dre.pt, 26 lutego 2009. [dostęp 2010-09-12]. (port.).
  25. Wydarzenia. senat.gov.pl, 14 lutego 2014. [dostęp 2018-03-24].
  26. Zmarł Zbigniew Romaszewski – honorowy obywatel Warszawy. um.warszawa.pl, 14 lutego 2014. [dostęp 2014-08-10].
  27. Odznaczenia dla działaczy Solidarności Walczącej. rp.pl, 11 grudnia 2010. [dostęp 2011-07-30].
  28. Nagroda Kustosz Pamięci Narodowej 2006. ipn.gov.pl. [dostęp 2018-03-01].
  29. Sali senackiej nadano imię Zbigniewa Romaszewskiego. senat.gov.pl, 4 lipca 2014. [dostęp 2014-07-25].
  30. Prezydent: Zbigniew Romaszewski walczył o elementarną sprawiedliwość. tvn24.pl, 11 lutego 2017. [dostęp 2017-02-11].
  31. Duracza czy Romaszewskiego? Jest rozstrzygnięcie. tustolica.pl, 10 lipca 2019. [dostęp 2021-10-22].
  32. Wyszukiwanie: Ulice. TERYT. [dostęp 2018-01-29].
  33. Kuroń i Romaszewski patronami skwerów w Krakowie. dzieje.pl, 26 maja 2021. [dostęp 2021-10-22].
  34. Wydarzenia. senat.gov.pl, 19 listopada 2014. [dostęp 2018-03-24].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]